ਐਵਲੀਨ ਦੀ ਜਿੱਤ

ਪੜੇ ਲਿਖੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਖੁੱਦ ਪੜੀ ਲਿਖੀ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸਾਲ ਚੁੱਪ ਵੱਟ ਰਹਿ ਗਈ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਵਿਆਹ ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਕੈਨੇਡਾ ਜਾਣ ਲਈ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਤੋ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਾਲਾਂ ਬੱਧੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਗਲਤੀ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ?? ਜੇ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਹੀ ਨੱਪ ਲਈਏ ਤਾਂ ਜਿਆਦਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਕਿ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸਹਿਣ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵਧਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦੇਈਏ, ਕਹਾਣੀ ਲਿਖਣ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਅੱਛੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪੜੇ ਲਿਖੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਇਨਕੁਆਰੀ ਕਰਵਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਅਦ ਦੀ ਖੱਜਲ ਖਰਾਬੀ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕੀਏ।

ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ ਬੀਬਾ ਜੀ।ਸਵਾਲ ਪੈਦਾ ਜਰੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਪਤੀ ਦੇ ਭੈੜੇ ਵਰਤਾਰੇ ਨਾਲ ਐਨੀ ਪੜ੍ਹੀ ਲਿਖੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸੰਭਲ ਜਾਣਾ ਸੀ।ਪਰ ਕੁੜੀਆਂ ਅੰਦਰ ਰੱਬ ਨੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪੂਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਜਜਬਾ ਵੀ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ।ਐਵਲੀਨ ਦਾ ਬੋਲ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਭੂਆ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਗਲ ਲੱਗ ਕੇ ਰੋਣਾਂ, ਬੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣਾ, ਇਕ ਸਾਈਂਟੀਫਿਕ ਇਲਾਜ ਹੈ।ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਣਾਂ ਸੀ।ਕਹਾਣੀ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ।ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਲੋੜ ਹੈ।ਸੁਧਾਰ ਲਈ ਖਿਮਾਂ ਦਾ ਜਾਚਕ ਹਾਂ।

ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧੀਆ ਰਚਨਾ ਤੁਹਾਡੀ, ਕਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੜ੍ਹ ਲਿਖ ਕੇ ਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਦਰਦ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਰਚਨਾ।